Het is tijd dat we onze oogkleppen afdoen en ons herinneren hoe dit eiland altijd een sprankelende, levendige en spiritueel voedende plek is geweest, geprikkeld door een geloof in animisme dat herkent dat de natuur doordrongen is van een levenskracht die haar heiligt. Wij zijn nazaten van de zieners die twee duizend jaar geleden Romeinen en Gieken zo’n schrik aanjoegen, en ook van de aparte, spiritueel promiscue, monastieke missionarissen die een uniek, natuur-gericht en aarde-gebonden christendom brachten naar een Europa waar Gothen, Vandalen en Visigothen een groot deel van de civilisatie hadden uitgewist.
Deze excentrieke missionarissen die gedichten schreven over de schoonheid van de roep van een merel, of over de bessen van de meidoorn, of een meertje bij dageraad, werden bakens van licht voor een cultureel afgeslacht Europa.
…
Ik bedoel niet te zeggen dat elke Ierse persoon zo was, maar ze zijn er altijd geweest, de zieners, de dichters, de genezers en de wijze vrouwen…

Uit: Manchán Magan, Listen to the land speak, (Dublin 2022)