Newgrange – tempels en tomben

The song of Amergin

Ik ben de wind die waait over de zee,
Ik ben de deining van de oceaan,
Ik ben het zingen van de zee,
Ik ben het hert van de zeven gevechten,
Ik ben de havik op de rots,
Ik ben de straal van de zon,
Ik ben de mooiste der planten,
Ik ben de wilde ever met heldenmoed,
Ik ben de zalm in het water,
Ik ben het meer in de vlakte,
Ik ben de grootheid van het kunnen
Ik ben het woord van de wijsheid
Ik ben de punt van de strijdlans,
Ik ben de god die licht ontstak in het hoofd.
Wie kent het aantal der bergen?
Wie kent de leeftijd van de maan?
Wie kent de rustplaats van de ondergaande zon?

Dit waren de woorden die Amergin, de grote druïde en bard van de Milesiërs, zong toen hij voet aan land zette in Ierland, om het land voor zijn volk ‘in bezit’ te nemen, zoals gezegd wordt. In mythische termen betekent ‘in bezit’ nemen dat hij het wezen van Ierland herkende en in woorden uitdrukte.
Het wordt beschouwd als het oudste gedicht ooit in Ierland geschreven.